Δ Ι Ο Δ Ι Α Τ Η Σ Λ Ε Υ Τ Ε Ρ Ι Α Σ

Όλοι έχουν χάσεi τα χρήματά τους,

το γόρδιο δεκανίκι της νόμιμης σκλαβιάς τους ,

την διακόσμηση της κύκνιας μαγκιάς τους

και οι ματαιότητες τ` αφεντικά τους .

Διόδοα της λευτεριάς , που πλήρωνα τοίς μετρητοίς .

Τί ύποπτες προφάσεις , ότι άλλοι φταίνε για την σκλαβιά μου.

'Ολοι έχουν βιάσει την ταυτότητά τους ,

το όθεν έσχες της πατρότητάς τους ,

το σταυροδρόμι της λευτεριάς τους

και να σκευθούνε δεν τολμούνε .

Τους τεντομένους κάβους , τάχα να σπάσω δεν μπορώ

και καλοτάξειδη σκέψη , να πετώ χωρίς βαρύτητα .

Όλοι έχουν τα΄ση τίποτα να μην αλλάξη.

Υπόδεια φάση. Προσωπικότητας σχάση.

Φιλήδονη βία , βίος και πολιτεία.

Καί γιά ν`αγαπηθούνε δολοφονούνε .!

Να διάγω ανέμελος ,μέσα σ`οράματα και σ`οπτασίες λυγερές .

Βρυχόμενος κεραυνός απαστράπτων ,αθάνατος φωτοδότης .

Στης λυγαριάς το κλαράκι να κελαϊδώ , την άνοιξη ν`αγναντεύω ,

παρέα με τον Αίολο να συγχορεύω ,

στις εορτές , στους τρύγους , στα μυστήρια , στούς ποταμούς.

στο γάργαρο ρυάκι , στις πηγές του Λάδωνα ,

στού Αχέροντα τους μύθους .

Όλα ένα τίποτα , φτιαγμένο με την σμήλη ,

από ικανούς σαν τον Ήφαιστο ,

ανάθημα στούς θνητούς.

Όλα ένα τίποτα , πού άδουνε τα χείλη ,

με τόσο λυρισμό σ`ανάπαιστο,

πού αναγαννάει θεούς !

Έχουμε μέλλον , αβέβαιο μέλλον ,

αόρατο , επικίνδυνο , σύγχρονο μέλλον ,

αόριστο , αυθάδες βιαστικό μέλλον ,

αλλά έχουμε πράγματι μέλον ;